Zo roleplay je met AI en blijft het verhaal van jou
AI roleplay werkt het best met een scène waarin iets schuurt en een personage dat iets te verliezen heeft. Deze stappen gaan over de opzet, je beurten en een lange roleplay consistent houden.
Roleplay AI die jou een rol geeft
Roleplay is een verhaal waarin jij een van de rollen speelt. Jij bepaalt wat je personage zegt en doet, en de AI antwoordt als iedereen in de scène: de rivaal, de vreemde aan de bar, de kapitein die bevelen geeft, de wacht bij de poort. AI chatbot roleplay valt uit elkaar als de bot geen idee heeft wat de scène is, dus deze site begint bij de opzet. Typ het scenario in gewone woorden en de AI vraagt wat er nog openligt, zoals wat je personage wil of hoe de anderen over je denken.
Heb je geantwoord, dan kies je hoe pittig het wordt en hoe lang een hoofdstuk is, en ga je met een gratis account naar de volledige schrijfapp. Die heeft een rollenspelmodus waarin je beurt voor beurt met personages praat, met een voorgesteld antwoord klaar als je er een wilt en ruimte om zelf te schrijven als je dat liever doet.
Bepaal wie je speelt
Begin bij je eigen personage, pas daarna bij de wereld eromheen. Eén regel is genoeg, zoals een gepensioneerde dief die terug wordt gehaald voor een laatste klus, of een scheepsarts op haar laatste reis. Geef het personage één ding dat het wil en één ding dat het nooit zou doen, en de AI heeft iets om tegenaan te duwen.
Stop problemen in de opening
De beste openingsscènes bevatten al een probleem. “Een herberg” geeft de AI niets om mee te werken, terwijl “een herberg waar net de persoon binnenloopt die jou heeft verraden” een hele avond oplevert. Schrijf het probleem in je eerste zin en de scène kan ergens heen.
Laat de vragen de gaten vullen
Nadat je op Doorgaan drukt, stelt de AI tot drie vragen over wat je opzet openlaat, zoals hoe het andere personage over het jouwe denkt of wat voor verhaal dit is. Beantwoord de vragen die je belangrijk vindt en sla de rest over. Elk antwoord brengt de eerste scène dichter bij wat je voor ogen had.
Speel je personage, niet de hele cast
In de rollenspelmodus spreekt de AI voor iedereen behalve jou. Schrijf wat je personage zegt en doet, en laat de keuzes van de andere personages aan hen, want een roleplay wordt pas interessant als de andere kant je kan verrassen. Zit je vast, neem dan een van de voorgestelde antwoorden of gebruik het als hint voor je eigen antwoord.
Stuur zonder de scène te breken
- Breng het verhaal in beweging via de acties van je personage. Een deur openen of een lastige vraag stellen verandert een scène sneller dan welke instructie ook.
- Is een verhaallijn klaar, laat je personage dan de kamer verlaten. Een nieuwe plek brengt nieuwe problemen mee.
- Valt een ander personage uit zijn rol, haal hem dan terug met iets wat jouw personage tegen hem zegt.
- Houd bij heel lange roleplays een korte notitie bij van namen en beloftes, zodat je het verhaal ermee kunt vergelijken.
Stem intensiteit en lengte af op de scène
Kies voordat je schrijft hoe romantisch het verhaal wordt en hoe lang elk hoofdstuk is. De intensiteit loopt van helemaal geen romantiek tot de hoogste niveaus, voor lezers van 18 jaar en ouder. Een kort eerste hoofdstuk is een snelle manier om de toon te testen voor een lange sessie.
Drie scènes die wachten op jouw eerste regel
Elke opening geeft de volgende zet aan jou. Jouw scenario krijgt een eigen cast.
Voorbeeldopening
De karavaanwacht
Het idee: Ik speel een verstoten ridder die een scherpgetongde koopvrouw door de woestijn moet begeleiden.
De koopvrouw telt je munten terug in haar eigen beurs nog voor je klaar bent met buigen. “De helft nu,” zegt Odile Marsh. “De helft als ik de kust haal met al mijn tanden.” Achter haar wacht de karavaan in de hitte, vier kamelen en een afgesloten kist waar ze niemand aan laat komen. Je draagt nog je riddermantel, al is het wapen eruit gesneden. Ze ziet het. Ze ziet alles, zo blijkt, ook dat je eerst de bergkam controleert en dan pas het water. Op de tweede avond praten de drijvers niet meer met je, en Odile wel. Ze zit tegenover je bij het vuur, laarzen uit, een kaart op haar knieën, en stelt vragen waarop ze het antwoord al weet. “Ze zeggen dat je een toernooi hebt verkocht,” zegt ze. “Expres verloren, voor geld.” Het vuur knettert tussen jullie in. Ze vouwt de kaart langzaam op, zonder haar ogen van de jouwe te halen. “Vertel me één ware zin over die dag, ridder, en ik vertel je wat er in de kist zit.”
Voorbeeldopening
Nachtdienst in de machinekamer
Het idee: Ik ben de monteur van de nachtdienst, en de kapitein vindt steeds redenen om naar de machinekamer te komen.
De machinekamer zoemt op een toonhoogte die alleen jij hoort. Je zit tot je ellebogen in het koelsysteem als het luik openschuift en kapitein Sorin Vale naar binnen bukt, jas over één arm, een mok in elke hand. “Stabilisator weer uitgevallen,” zegt hij. “Voor de derde keer deze week. Grappig dat het alleen in jouw dienst gebeurt.” Hij zet een mok op de gereedschapskist naast je, en je ziet dat hij hem precies zo heeft gemaakt als jij hem lekker vindt, terwijl je dat nooit hebt verteld. Elk van die storingen kostte ongeveer een uur om te verhelpen, en hij is elk uur gebleven, gaf je gereedschap waar je niet om vroeg en vroeg naar je leven voor het schip. Hij leunt tegen het schot en bestudeert het koelsysteem alsof hij het fascinerend vindt. “Ik kan een volledige inspectie bevelen,” zegt hij. “Uitzoeken wie steeds de stroom omleidt.” Dan kijkt hij je aan, en kijkt niet meer weg. “Of je kunt me vragen waarom ik steeds hierheen kom.”
Voorbeeldopening
De zangeres weet het
Het idee: Ik ben rechercheur in een stad vol regen, en de zangeres in de jazzclub weet meer dan ze laat merken.
De Blue Lantern ruikt naar regen en oude rook. Mara Quill zingt om twee uur ’s nachts haar laatste nummer en loopt meteen naar jouw tafel, alsof ze die had gereserveerd. Ze gaat niet zitten. Ze tilt je hoed van de lege stoel en neemt de stoel in plaats daarvan; de hoed laat ze op de bar liggen. “Vier avonden op rij,” zegt ze. “Je bestelt spuitwater en geeft fooi als iemand met een schuldig geweten.” Achter haar loopt de regen langs het raam. Achter in de zaal doet de pianist alsof hij niet luistert. Je kwam voor het verdwenen kasboek, en aan haar gezicht te zien weet ze dat al. Ze buigt zich naar voren, zo dichtbij dat haar parfum door de rook snijdt, en tikt op de foto die uit je jaszak steekt. “Dat is mijn broer,” zegt ze zacht. “Dus voordat je me iets vraagt, rechercheur: vertel me wie je betaalt om hem te vinden.”